ΟΜΟΣΠΟΝΔIA ΤΣΙΜΕΝΤΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ
Η 1η του Μάη, θα μπορούσε να είναι επέτειος, μια γιορτή μνήμης, μια αναδρομή στην
ιστορία των γεγονότων που συντάραξαν το Σικάγο το 1886 και τα οποία απέκτησαν
παγκόσμια αίγλη, διαχρονική αξία και ταξικό νόημα για τους ανθρώπους της
μισθωτής εργασίας.
Δεν
είναι όμως…, γιατί τα αίτια που οδήγησαν τους εργαζόμενους σε ρήξη (πολλές
φορές από τότε), δεν έχουν παρέλθει και οι σκιές της αδικίας εξακολουθούν να
στοιχειώνουν τις προσδοκίες, τα όνειρα και τις προσπάθειες μας για έναν κόσμο
ανθρώπινο.
Η 1η του Μάη
εξακολουθεί να είναι μια αλύτρωτη απεργία, μια διαδικασία που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, μια
δύναμη που δεν εκτονώθηκε οριστικά...!
Για κάποιους η μέρα αυτή είναι φόβος
που δεν κρύβεται, φόβος που στοιχειώνει όλες τις προσπάθειες που καταβάλλουν οι
αυτουργοί της εργασιακής και κοινωνικής βίας, οι υπηρέτες της μνημονιακής
υποταγής, για να εξωραϊστεί, να αλλοτριωθεί, να μετακινηθεί και να πνιγεί στα
λουλούδια, ως θλιβερό, αδύναμο κουφάρι, πριν την λήσμονα ταφή.
Οι
εργαζόμενοι του σήμερα, δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους εργαζόμενους του χθες.
Είναι τόσο εξαθλιωμένοι και τόσο «ικανοποιημένοι» όσο θέλουν οι
